Gezichtsbedrog in de kunstwereld

Archief / Beleef / Cultuur / 20/06/2017

 

Het oog wordt nogal eens voor de gek gehouden in de kunstwereld. Deze techniek wordt ook wel trompe l’oeil genoemd wat in het Frans ‘gezichtsbedrog’ betekent. Kunstenaar van eigen bodem Maurits C. Escher (1898-1972) was hier met zijn wiskundige precisie meester in. Maar ook hedendaagse artiesten wagen zich aan deze kunstvorm. Bekijk hier de meest bizarre voorbeelden.

 

Felice Varini

Optische illusie op grote schaal, zelfs een deel van een straten van Hasselt werd ermee bedekt. De Zwitserse kunstenaar Felice Varini pakt het grootst aan met zijn kunstwerken. Door geometrische vormen in heldere kleuren over muren heen te schilderen, probeert Varini de perceptie van ruimte te veranderen. De vormen lijken in de lucht te zweven en op het beeld te zijn geplakt dat je van de ruimte hebt. Varini heeft al menig publieke ruimte en historische gebouw veranderd in een plek waar je naar blijft kijken omdat het oog er gewoon niets van snapt.

Damien Gilley

Dit project komt van de Amerikaanse kunstenaar Damien Gilley. Voor zijn kunstwerken maakt hij enkel gebruik van stukken gekleurd tape. Gilley bezoekt vooraf de locatie en neemt foto’s van de structuur, architectuur en de compositie van de ruimte. Dan maakt hij een ontwerp dat hij over de foto’s heen legt. Vervolgens projecteert hij dit op de muren waar het kunstwerk moet komen. Door het perspectief en de hoeveelheid tape precies uit te denken, komen de uitgedachte illusies perfect tot uiting.

Marco Cianfanelli

De Zuid-Afrikaanse kunstenaar Marco Cianfanelli plaatste in 2012 een bijzonder Nelson Mandela monument op de plek waar Mandela werd aangehouden in 1962. Het monument bestaat uit een vijftigtal – want vijftig jaar geleden – stalen pilaren die een bijzondere optische illusie teweegbrengen. Alleen als je op een specifieke plek gaat staan vormen de pilaren een portret van Nelson Mandela. Zodra je dichterbij komt, is het effect weg. Cianfanelli is gespecialiseerd in dit soort grote projecten waarbinnen kunst, de maatschappij en de publieke ruimte centraal staan.

Yayoi Kusama – infinity mirror rooms

 

Kunstenaar Yayoi Kusama brak in 1965 door met haar Infinity Mirror Room – Phalli’s Field. Eerder maakte ze al schilderingen met veel repetitie, maar door het gebruik van spiegels werd haar werk een echte beleving. In haar carrière maakte Kusama meer dan twintig Infinity Rooms en staat haar werk aan de basis van een grote traditie van ‘environments’ in de kunst. Bezoekers van de installaties van Kusama stappen in een illusie van een oneindige ruimte en worden omgeven door ‘duizenden’ objecten.

Paul Scales & Atelier Kit

De Nederlandse architect Paul Scales maakte samen met de Franse architectuur- en designstudio Atelier Kit de Reframe Installation. Op het eerste oog is het een simpele kubus, maar als je eromheen loopt zie je dat je op verschillende manieren erdoorheen kunt kijken. Scales creëerde in het kunstwerk meerdere kaders waardoor de installatie iets krijgt van optische illusie. Voor het werk werden 45 vellen polycarbonaat gebruikt en 16 pijpen die men normaal gesproken in de pijpleiding vindt.

Wil je graag meer lezen over gezichtsbedrog in de kunst? Klik dan hier voor een artikel over optische illusie in de architectuur.










0 Reacties


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

vier × vijf =

Tags: ,

Sanne Wolters
Sanne Wolters

Sanne Wolters is redacteur bij Elsevier Juist en schrijft stukjes voor de website én het blad.





Vorige artikel

De leukste hightech voor ouderen

Volgende artikel

In beeld: hitte in Nederland





Misschien vind je deze ook leuk


Volgende artikel

De leukste hightech voor ouderen

Wie zegt dat ouderen niet met de tijd kunnen meegaan? Steeds meer senioren werken met nieuwe technologieën. En er zijn ook veel...

19/06/2017