‘Ik ben een nerd, de grootste van jullie allemaal’

Archief / Onbekende internationale kopstukken / Verdien / 18/07/2017

Door: Juist
 

De Singaporese Jenny Lee (44) pompt miljarden in projecten die ons dagelijks leven veranderen. ‘Dit is de overtreffende trap van kapitalisme.’ 

Tekst: Remko Tanis in Singapore
Illustratie: Kathryn Rathke

Jenny Lee worstelt met grote vragen. Waarom moet ze nog steeds zelf dingen opzoeken in Google? Hoezo weet Uber niet vanzelf wanneer  ze waar naartoe moet? En: wat is dat toch met die smartwatches, zogenaamd slimme horloges van Apple, Samsung en andere merken? Waarom zijn die dingen zo onhandig en groot? Geen vragen die de kern raken van grote wereldproblemen. Lee ziet dat anders. Wie de oplossing heeft voor deze vraagstukken, gaat volgens haar de wereld veranderen. En zij staat klaar om dat mogelijk te maken.

De Singaporese Jenny Lee (44) is de eerste vrouw die door zakenblad Forbes in de wereldwijde top-10 werd gezet van machtigste investeerders in de technologiesector. Vanuit Sjanghai beheert ze namens GGV Capital miljarden dollars. Haar succes is, zoals te verwachten in de wereld van het grote geld, het best uit te drukken in groot geld. In de eerste tien jaar, tussen 2000 en 2010, leverden de investeringen van GGV 1 miljard dollar op. Het tweede miljard rolde twee keer zo snel binnen, tussen 2011 en 2015. Het derde miljard wordt nog sneller verwacht, voor het eind van dit jaar.

ANP/ROBERT GALBRAITH REUTERS

Jenny Lee hoort volgens het Amerikaanse maandblad Vanity Fair inmiddels bij de selecte groep van honderd die aan de touwtjes Niet slecht voor iemand die opgroeide in een flat in Toa Payoh, een rustige, aangeharkte woonwijk in Singapore. Haar vader is er onderwijzer en haar moeder huisvrouw. Jenny en haar broer gaan er naar school. In haar vrije tijd schopt ze het tot lokaal kajakkampioen. ‘Als je opgroeit in Singapore, zegt niemand tegen je dat de wereld buiten die stadstaat zo groot en divers is,’ zei Lee in een interview met de lokale krant Straits Times. Een reis van een maand naar Nieuw-Zeeland die ze als 14-jarige maakte, opende haar ogen. ‘Daar ontdekte ik hoe klein Singapore is en hoeveel mogelijkheden de rest van de wereld biedt.’

Terwijl haar moeder wilde dat ze net als haar vader het onderwijs in ging, koos Lee na school voor een opleiding in New York: de studie tot elektrotechnisch ingenieur aan Cornell University. ‘Ik ben een nerd,’ zei ze in 2015 tegen een volle zaal tijdens een internetcongres in Californië. ‘Waarschijnlijk de grootste nerd van jullie allemaal. Technologie is het middelpunt van alles waar ik in geloof.’ Na haar studie ging ze terug naar Singapore, waar ze een baan kreeg bij de defensietak van ST Engineering. Vijf jaar lang werkte ze er aan het updaten van de software van F16’s en drones van de Singaporese luchtmacht. ‘In die baan, nu twintig jaar geleden, zag ik hoe straaljagers konden worden bestuurd door oogbewegingen van de piloot. Ik  kreeg continu te maken met de meest baanbrekende technische oplossingen. Het was fantastisch. Ik zag dingen die de wereld zouden gaan veranderen. Daarmee wilde ik verder.’

Lee kreeg ook door dat ze beter was in de zakelijke kant van die revolutie dan in het zelf programmeren van de nieuwste apps en gadgets. ‘Ik realiseerde me dat ik nooit de beste chef in de keuken zou worden. Ik ben beter in adviseren dan dat ik zelf ga lopen prutsen aan het gerecht.’ In 1998 vertrok ze daarom opnieuw uit Singapore voor een studie bedrijfskunde aan de gerenommeerde Northwestern University in Chicago. Tegelijk regelde ze voor zichzelf stages bij drie investeringsmaatschappijen. In de eerste week raakte ze al betrokken bij het financieren van een start-up. ‘Het voelde bijzonder enerverend. Vanaf dat moment wist ik dat ik investeerder wilde worden.’

Haar baas bij ST Engineering viel naar haar zeggen van zijn stoel toen ze hem meldde dat ze vertrok. Het bedrijf had haar eerste studie in Amerika betaald. Ontslag nemen betekende dat ze 300.000 Singapore dollar (198.000 euro) moest terugbetalen. Ze leende het geld van haar ouders, haar echtgenoot Vincent Koh (die bij Google werkt) en van vrienden.

Toptijden

Het leek logisch om na haar tweede studie in de Verenigde Staten te blijven. De jaren rond de eeuwwisseling waren toptijden voor de dotcom-sector. Apple introduceerde de eerste iPod, downloadsite Napster en Wikipedia ontstonden, Skype werd ontwikkeld. Maar de internetbubbel barstte en na de aanslagen van 11 september 2001 was er in Amerika even geen ruimte meer voor durfkapitalisten. Jenny Lee richtte zich daarom op de enige plek waar nog wel groei was: China, waar ze een baan krijgt bij de Japanse investeringsfirma Jafco Asia. In Hongkong groeien haar kennis en netwerk in de Chinese techsector tegelijk met die markt zelf.

‘Toen ik begon, hadden circa 15 miljoen Chinezen toegang tot internet. Nu zijn 600 miljoen Chinezen online. Ik heb gezien hoe de markt groeide. Eerst moesten ze naar internetcafés om te surfen. Toen zag je mensen die thuis online konden met hun laptops. Nu hebben ze drie smartphones.’ In 2005 maakte het Amerikaanse GGV Capital Lee, toen 33, managing partner. Vanuit het kantoor in Sjanghai moest ze miljarden investeren in de Chinese techsector.

Haar succes, zegt ze, is te danken aan het feit dat ze immigrant is. ‘Immigranten zijn mensen die zeggen: ik ken het nog niet, ik weet het nog niet, maar ik ga het toch doen. Die houding moet je hebben, als mens, als ondernemer, als CEO. Je moet altijd  het gevoel hebben dat je er alleen voor staat. Dat is de beste manier om oplossingen te vinden en beter te worden. Als je zelf geen immigrant bent, neem dan op z’n minst die houding van een immigrant over. Dat is mijn beste advies.’

Lee investeerde in het Chinese internetbedrijf Alibaba toen dat ‘slechts’ 200 miljoen dollar waard was. Nu is de beurswaarde van Alibaba 171 miljard. Ze stak geld in Didi Kuaidi toen die start-up een Chinese alternatief voor Uber ontwikkelde. Inmiddels heeft Didi Kuaidi de Chinese tak van Uber overgenomen. Ze zag potentie in YY, een sociaal netwerk in China dat inmiddels een beursnotering heeft aan de Nasdaq in New York en een geschatte waarde van 3 miljard dollar.

Eigen geld stak ze in Xiaomi, nadat de oprichter van die start-up haar tijdens een receptie in 2010 een prototype liet zien van een nieuw soort smartphone voor de Chinese markt. Xiaomi is inmiddels 45 miljard dollar waard en na Samsung, Apple en Huawei de grootste producent van smartphones ter wereld. Lee vindt het een voordeel dat ze vrouw is in de mannenwereld van het durfkapitaal. In de top-100 van invloedrijke durfkapitalisten van Forbes staan slechts vier andere vrouwen. ‘Soms zoeken ondernemers gewoon een investeerder die kan luisteren zonder direct een oordeel te hebben. Voor mensen met wie ik in zee ga, ben ik deels investeerder, deels advocaat en deels psycholoog. Ze kunnen me dag en nacht bellen. Ik ga zelfs praten met hun vrouw en kinderen. Het hoort bij mijn manier van werken.’

Maar denk niet dat ze soft is. ‘Dit is geen vriendelijke sector,’ zei ze in 2015 tegen Forbes. ‘Het is de overtreffende trap van kapitalisme. Wie dat niet door heeft, redt het niet. Niemand gaat aardig tegen je zijn vanwege je leeftijd, geslacht of afkomst. Het durfkapitaal draait om één ding: het recht van de sterkste. Die houding geef ik ook mee aan de ondernemers waarin we investeren: word nummer 1. Lukt je dat niet, dan is het simpel: you’re dead.’ Ze vindt dat ze een bovengemiddelde antenne heeft als iemand haar om geld komt vragen. ‘De ondernemer die naar mij toe komt, moet passie hebben voor het idee en een absolute overtuiging dat het product revolutionair is. Ik investeer in díe 0,2 procent van de techondernemers die weet dat ze de wereld gaan veranderen. Het zijn mensen die geen plan B hebben, omdat ze zich helemaal op plan A storten.’

Voorhoede

Na vijftien jaar zit Lee in de voorhoede van de nieuwste technologie. Gadgets waaraan de rest van de wereld zich vandaag vergaapt, zijn voor haar oud nieuws. ‘Smartwatches, fitbits, al die dingen zijn zo ontzettend onhandig. Je moet ze opladen, je moet ze omdoen,’ zei ze op de Global Mobile Internet Conference in Silicon Valley in 2015. ‘Waarom hebben we niet allang microchips die we onder de huid kunnen dragen? De start-up die daaraan werkt en geld plus een proefpersoon nodig heeft: kom maar op!’

Lee inverteert het liefst in een toekomst waarin je thermostaat, je voordeur, je wasmachine, alles in verbinding staat met internet. ‘Al die dingen gaan continu leren wat je gewoontes en je voorkeuren zijn,’ schreef ze in een ingezonden stuk in het blad Fortune. ‘Ze delen die data met elkaar. Zo ontstaat er een compleet virtueel profiel dat beter snapt wat je wanneer nodig hebt dan jij zelf. Sneller weet wat je zoekt. Uiteindelijk hoef je nooit meer iets te googlen, omdat je virtuele profiel dat voor je doet.’

Het frustreert haar dat die toekomst niet al gisteren begon. ‘Waarom moet ik de thermostaat programmeren om te zorgen voor een lekkere temperatuur als ik thuis kom? Dat ding moet uit zichzelf weten wanneer ik op weg naar huis ben. Als in mijn agenda staat dat ik morgen om tien uur een afspraak heb, waarom staat er dan niet op het juiste moment een Uber voor mijn deur om me daarheen te rijden? Waarom moet ik daar nog een app voor openen?’ Het is niet verrassend dat ze onlangs zei een survivalhandboek te lezen over het einde van de wereld zoals we die nu kennen. ‘De smartphone was pas het begin. Nieuwere technologie gaat onze wereld binnen tien jaar op z’n kop zetten. Ik wil ons naar die toekomst leiden.’










0 Reacties


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

3 − 1 =

Tags:



Vorige artikel

Vliegreis naar de toekomst

Volgende artikel

Het gebouw: Zwembad Pliniuspark





Misschien vind je deze ook leuk


Volgende artikel

Vliegreis naar de toekomst

Met behulp van de nieuwste technologie werken luchthavens aan meer comfort voor passagiers. De belofte: wachten op het vliegveld...

18/07/2017