Column Elif Isitman: Reizende millennials

Archief / Ontdek / 08/11/2017

Door: Juist
 

Als je ‘gewoon’ een kantoorbaan hebt, heb je het niet begrepen. Voor millennials bestaat leven vooral uit reizen. Elif Isitman gruwelt van dit dwangmatige escapisme

 

Om de een of andere reden ben ik omringd door mensen die vaker met vakantie lijken te zijn dan dat ze op kantoor zitten – als ze überhaupt ooit een kantoor van binnen hebben gezien. Er wordt dan ook vaak met afschuw en medelijden gesproken over mensen die ‘gewoon’ een baan hebben. Alsof die mensen het niet helemaal hebben begrepen.
De afschuw voor de 9-tot-5-baan en het stoffige kantoor dat daarbij vaak komt kijken, lijkt vooral onder generatie Y te spelen. Het is vreemd dat deze millennials aan de ene kant worden gelabeld als getalenteerde en overambitieuze individuen, maar aan de andere kant de reputatie hebben van broze, escapistische, jankende moederskindjes die denken dat het leven alleen maar bestaat uit reizen, drinken en andere hedonistische ondernemingen. Het is een kritiekpunt dat je vaak van de oudere generaties hoort. Tot een paar jaar geleden was de economische crisis het (terechte) excuus om geen baan te hebben. Maar die vlieger gaat niet meer op. Het is omgeslagen naar een soort dwangmatig escapisme en – erger – dedain voor zij die daaraan niet lijden.
Zo nu en dan kom je mensen (van tussen de 25 en 30 jaar) tegen die bij het eerste contact al uit de hoogte doen over hun reizen, en dan vooral de lengte daarvan, en met minachting spreken over mensen die ‘al’ een fulltimebaan hebben. ‘Moet je niet eerst even gaan reizen?’ Alsof je zo je wilde haren afschudt, om je vervolgens voor altijd te kunnen schikken naar de gestructureerde sleur waartoe je de rest van je leven bent veroordeeld.
Ongetwijfeld denken ze dat ze overkomen als wereldburgers, als bereisde en cultureel sensitieve creatievelingen voor wie een simpele kantoorbaan te min is. Maar veel vaker komen ze over als pretentieuze en werkschuwe mensen voor wie het leven een eeuwige vakantie moet zijn, en die denken dat een fulltimebaan ongeveer gelijkstaat aan een celstraf van onbepaalde tijd. De vraag die rijst is: waar betalen ze dat van? Ik heb het vaak gevraagd, maar krijg nooit echt antwoord. ‘Het hoeft niet duur te zijn’ of ‘ik ken veel mensen in het buitenland’ zijn geen antwoorden. Je moet ook gewoon leven, en waarschijnlijk heb je ook een studieschuld waaraan je tot je vijftigste vastzit.
De Instagram van A. staat vol met mooie (doch standaard) gefilterde exotische landschapsfoto’s met ‘diepzinnige’ teksten als ‘Beauty is everywhere’, ‘This is where I roam’ en ‘Get out of your head, and into your heart’. Ze besloot van de ene op de andere dag om haar kantoorbaan – waarmee ze vrij veel verdiende – te laten vallen, en yoga-instructeur in Thailand te worden. Dat is twee jaar geleden, en ze leidt inmiddels een gelukkig leven op het backpackers-eiland Koh Phangan. Wanneer ze terugkomt, weet ze niet: ‘Als ze een keer stoppen mijn visum te verlengen.’

Yoga-instructeur, duikinstructeur, reisgids. Allemaal banen die in het buitenland voor het oprapen lijken te liggen voor geprivilegieerde millennials, die het benauwd krijgen van kantoormuren waarop ze ironisch genoeg wel hun hele leven zijn voorbereid. Het (lang) reizen is een soort plicht, vooral voor bijna-afgestudeerden die de kettingen van het werkende leven zien naderen. Gewoon een paar weken met vakantie is niet meer genoeg. Het moet direct voor ten minste drie maanden. Mijn jongere zus trekt nu haar afstudeerdatum nadert ‘even’ een half jaar door Zuidoost-Azië voordat ze ‘moet’ werken. Alsof je daarna dood bent.

Lang reizen is een soort plicht voor bijna afgestudeerden die de kettingen van het werkende leven zien naderen

Die reizen zijn ook niet bijster origineel, merkte vriendin M. op toen ze zelf door Azië ging backpacken. ‘Op sociale media zie je van iedereen dezelfde foto’s voorbijkomen, en je komt mensen die je aan het begin van je reis hebt ontmoet later weer tegen in een ander land. Alsof je met zijn allen in een dorp woont.’ Een half jaar tot een jaar reizen met als enige doel jezelf te ontwikkelen: er is op zich niets mis mee. Maar wie zegt dat het allemaal moet gebeuren voordat je ‘definitief’ gaat werken? Je kunt ook een internationale baan zoeken. Of wat vaker (en korter) met vakantie gaan. Het leven houdt niet op als je gaat werken.

 

Deze column komt uit Juist Magazine nummer 41.










1 Reactie

op 10/11/2017

Goed geschreven column! Ik kan het niet meer eens met je zijn.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

3 × 4 =

Tags: , ,



Vorige artikel

Nature Photographer of the Year 2017: landschappen

Volgende artikel

Weekendtips voor 11 en 12 november





Misschien vind je deze ook leuk


Volgende artikel

Nature Photographer of the Year 2017: landschappen

De 'Nature Photographer of the Year' wedstrijd die National Geographic jaarlijks organiseert is de Academy Awards voor natuurfotografie....

06/11/2017