De voordelen van social media

Archief / Ontdek / 21/08/2017

Door: Juist
 

‘Selfie hier, selfie daar, voor wie doe je het eigenlijk?’ Een SIRE-campagne wijst gebruikers op de keerzijde van sociale media. Elif Isitman ziet vooral voordelen.

Sociale media. Gebruikers – vooral jongeren – zouden er massaal depressief van worden. Al die overbodige prikkels, al die vrienden en vage kennissen met hun perfecte leven, het gevoel dat je iets mist, het nepnieuws. Het schijnt allemaal bij te dragen aan het ontstaan van depressies en angststoornissen. Volksopvoedingsstichting SIRE – die bij de meesten waarschijnlijk niet meer dan vaag een belletje doet rinkelen door haar ‘je bent een rund als je met vuurwerk stunt’-reclames – is daarom een campagne begonnen om de awareness van jongeren over sociale media te vergroten.

De campagne stelt de vraag: ‘Voor wie doe je het eigenlijk?’ Een confronterende vraag, vonden ze ongetwijfeld bij SIRE. Selfie hier, selfie daar, voor wie doe je het eigenlijk? Dat is de strekking van de spotjes, die vooral op radio en op televisie worden uitgezonden. Radio en tv? Dat zijn kanalen waar de aanwezigheid van jongeren nul is. Wanneer komen ze in contact met zo’n campagne? Misschien onbewust wanneer ze bij hun ouders in de auto zitten op weg naar een hockeywedstrijd, of als ze ’s avonds op hun smartphone zitten te klooien terwijl hun ouders het achtuurjournaal kijken. Maar meer dan dat waarschijnlijk niet.

Blijkbaar komt het niet bij SIRE op om de reclame op Facebook te posten, of als prelude in een You- Tube-filmpje van populaire vloggers te zetten. En dan nog kun je je afvragen of jongeren het ‘confronterende’ element van de vraag oppikken. Hun natuurlijke recalcitrantie moet niet worden onderschat. Dus aan SIRE de wedervraag: voor wie doen jullie het eigenlijk?

Goed, we worden er dus met z’n allen hartstikke depressief van. Vriendinnen die foto’s delen van zichzelf in onwaarschijnlijke yogaposities. Nonchalant ogende cool kids die foto’s van hun supergezonde skinny açai- en zwarte-bessen-quinoa-smoothies op Instagram gooien. ‘Waarom heb ik dat perfecte lichaam niet?’ denken we daarbij. Of: ‘Waarom mis ik dit evenement?’ bij een foto van een groep vrolijke mensen op een festival.

Ikzelf vraag me alleen maar af waarom die hamburger moet worden gedeeld met de hele wereld, of waarom mensen de noodzaak voelen om – zonder toestemming – foto’s van hun kinderen op Facebook te zetten. Naast de vermeende jaloezie, zouden we ook nog eens verslaafd kunnen raken aan die continue prikkels. Hier betrap ik mezelf wel eens op, maar dan vooral op momenten die zonder die prikkels tergend saai zouden zijn. Wachtend op de trein, of wanneer je te vroeg bent voor een afspraak.

Zoals bij veel andere dingen, zorgen hysterische reacties er ook bij sociale media voor dat de voordelen uit beeld raken. Meer dan 50 procent van mijn vriendenkring heeft bijvoorbeeld zijn baan te danken aan sociale media. Ouderen die de techniek weten te hanteren, voelen zich minder geïsoleerd: met één druk op de knop doe ik via FaceTime een kopje koffie met mijn oma in het buitenland. Ook weet ik wanneer die klasgenoot van vroeger is getrouwd, of dat mijn voormalige buurjongen op werkvakantie is in Australië. Onnodige informatie misschien, maar ook erg leuk.

Het oordeel van anderen zou een ongezond grote rol spelen bij wat we op sociale media plaatsen. Daarbij wordt er klakkeloos van uitgegaan dat dit een nieuw fenomeen is. Klopt dat? Volgens mij is ‘het gras is groener bij de buren’ van alle tijden, net als geroddel van anderen. Het is nu alleen zichtbaarder. Vroeger was het de buurvrouw die voor de buurt een showtje opvoerde van haar gelukkige gezin, maar heimelijk een affaire had met haar tennisleraar.

Ze kan de beelden van haar ‘gelukkige leven’ nu weliswaar delen met een veel groter publiek – de hele wereld – maar de barrière die daarvoor is opgeworpen (op ‘upload’ drukken) houdt haar blijkbaar nog altijd niet tegen. Wat anderen van haar vinden, is voor haar het belangrijkste. En waarom zou dat niet mogen? Of je er een gelukkig mens van wordt, is inderdaad de vraag, maar zij denkt in elk geval van wel. Dus voor wie doet zij het eigenlijk? Het antwoord is simpel: voor zichzelf.

Dit artikel verscheen in Juist 38 (mei 2017)










0 Reacties


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

9 − 8 =

Tags:



Vorige artikel

Opstandige humor in beeld

Volgende artikel

Dit zijn de mooiste natuurfoto's van Australië





Misschien vind je deze ook leuk


Volgende artikel

Opstandige humor in beeld

In de nieuwe Juist kun je alles lezen over de populairste stand-up comedians van deze tijd. Dit kan natuurlijk niet beter...

17/08/2017