Stelen van je baas, zo sneu

Archief / Verdien / 31/07/2017

Door: Juist
 

Dat je als volwassene steelt van degene die jou een salaris betaalt: Fleuriëtte van de Velde kan er met de beste wil van de wereld geen begrip voor opbrengen. 

Een ambtenaar die de gemeente Helmond voor 4,5 ton heeft bestolen en een directeur van een mediaproductiebedrijf die volgens de eigenaren het bedrijf voor enkele tonnen heeft gedupeerd met valse declaraties van onder meer luxueuze etentjes: in één week twee berichten over frauderende werknemers in het nieuws. Ik smul van dit soort verhalen. Wat bezielt die mensen? Hoe doen ze dat? Waarom kunnen ze vaak jarenlang hun gang gaan?

Twee jaar geleden interviewde ik voor Elsevier de toenmalig directeur van Hoffmann Bedrijfsrecherche (bekend van die geweldige slogan ‘Vertrouwen is goed, Hoffmann is beter’). Die doen jaarlijks zo’n vijftienhonderd onderzoeken naar diefstal en fraude door personeel. De frauderende werknemer is vaak een grijze muis, vertelde hij. Niet die lastpak die al bij één uurtje overwerk begint te zeuren, maar de stille, harde werker. Het begint vaak met kleine bedragen, soms niet eens bewust. Zo iemand maakt een fout en dan blijkt het zo makkelijk te zijn, dat de bedragen steeds groter worden.

Ze vallen pas door de mand als ze ziek worden en een collega het werk overneemt, die ziet dat er iets niet klopt. Ik begreep dat het soms niet eens om het geld gaat, maar ook kan komen door frustratie, wegens een misgelopen promotie bijvoorbeeld. En soms is het de kick. Bij dat laatste kan ik me iets voorstellen. Als twaalfjarige heb ik me wel eens schuldig gemaakt aan het stelen van gummetjes op de schoolcampus van V&D. Alleen al de gedachte dat je een hand op je schouder voelt: ‘Kom jij maar even mee meisje.’ Zo spannend! Maar dan ben je jong en onbezonnen. Dat je als volwassene steelt van degene die jou een salaris betaalt, die ervoor zorgt dat jij een huis kunt kopen, met je kinderen vakantie kunt vieren: ik kan er met de beste wil van de wereld geen enkel begrip voor opbrengen.

Het merendeel van de werknemers steelt natuurlijk niet van de baas. Althans geen geld. Of kostbare goederen als gereedschap  of een laptop. Want ook dat komt voor. Maar je hebt diefstal en diefstal. Mensen zijn vaak opvallend makkelijk als het gaat om het kleinere werk, is mijn ervaring. Alleen al uit mijn omgeving ken ik talloze voorbeelden. De barman die na zijn dienst zakken koffie en sinaasappels meeneemt voor het zondagochtendontbijt thuis, kantoorpersoneel dat pakken printpaper mee naar huis neemt, of het lustrumboek voor de tennisclub en andere privédocumenten na zessen vrolijk op de kleurenprinter afdrukt.

Het gebeurt op alle niveaus. De kassamedewerkster van de kantine in de Tweede Kamer vertelde eens dat in de zomer de suikeren melkstaafjes niet zijn aan te slepen. Die gaan mee naar de camping. Bij een gerenommeerd advocatenkantoor op de Zuidas noemt de cateringmedewerkster kleine doosjes hagelslag en potjes jam ‘LVT’. Huh? ‘Leuk voor thuis,’ zei ze met veelbetekenende blik. De goedbetaalde advocaten steken die massaal in hun aktetas. Bij een van Nederlands bekendste reclamebureaus verdween het servies altijd op miraculeuze wijze. En het is niet voor niets dat Nespresso speciale koffiecupjes en koffiemachines voor bedrijven heeft gemaakt: de ufoachtige cups passen niet in het apparaat thuis.

Met declaraties wordt ook wat afgesjoemeld. Laatst hoorde ik over een vriendengroep die uit eten ging. Eén van hen bood gul aan om dit keer de rekening te betalen, en zei achteraf dat hij die op zijn werk als zakendiner zou gaan opvoeren. De toffe gast uithangen op kosten van de baas. Velen zien dat niet als diefstal, maar dat is het natuurlijk wel. Als je ze ermee confronteert, praten ze hun gedrag vaak goed. Ik ken iemand die met de tankpas van zijn leaseauto ook geregeld de auto van zijn vrouw volgooit. Diefstal? Nee joh, gewoon makkelijk. Als ik wist hoe vaak hij in het weekeinde nog stapels mail wegwerkt… Ik zou zeggen: vraag gewoon om meer geld als je vindt dat je meer waard bent. Ik vind het kleinzielig. Ze zijn eigenlijk nog sneuer dan die megafraudeurs.

Deze column is verschenen in Juist 38 (mei 2017)










0 Reacties


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

acht + drie =

Tags:



Vorige artikel

De vijf leukste weekendtips!

Volgende artikel

Zo word je een echte wildkampeerder





Misschien vind je deze ook leuk


Volgende artikel

De vijf leukste weekendtips!

Voor elk weekend verzamelt Juist vijf leuke weekenduitjes. Met deze keer onder meer het Zomercarnaval in Rotterdam, Shakespeare...

23/07/2017