Rare jongens (en meisjes) die Koreanen

Archief / Beleef / Cultuur / Geen categorie / 18/12/2017

Door: Juist
 

Zuid-Korea maakte de afgelopen dertig jaar een spectaculaire economische groei door. Terwijl eerdere generaties worstelden met oorlog en armoede, pronkt de jonge generatie met merkkleren en de allernieuwste smartphones. Myrthe Philips over acht opmerkelijke vibes in het moderne Koreaanse leven (tekeningen: Lize Prins)

 

Suzy en Seolhyun

In Zuid-Korea is schoonheid bijna een obsessie. In gemiddeld eenderde van alle panden van winkelgebieden zitten ketens die make-up en huidverzorgingsproducten verkopen. Kuuroorden zijn 24/7 geopend en badkamers zijn net laboratoria, vol potjes en flesjes.
De conditie van iemands huid is misschien wel het belangrijkste gespreksonderwerp. De ruim vijftig miljoen Koreanen schromen niet om je te vertellen dat je huid er vreselijk
uitziet als je verkouden of moe bent. Gelukkig kunnen ze je dan wel een product aanbevelen om dat te verhelpen.
Cosmeticawinkels lanceren bijna wekelijks innovatieve producten die tevens naar andere delen van de wereld worden geëxporteerd.
De Koreaanse beautyindustrie is groter dan die van Frankrijk. Al die producten worden niet ontworpen om je eigen schoonheid een beetje vooruit te helpen. In Zuid-Korea wil iedere jonge vrouw eruitzien als Suzy en Seolhyun: zangeressen met een gave huid, dubbele oogleden (veel Aziaten hebben oogleden zonder ‘vouw’), een hoge neusbrug, ‘V-lijn’ (smal gezicht met een puntige kin) en een strak figuur. In levensgrote kartonnen vorm staan ze in winkels, restaurants en barretjes om make-up, gefrituurde kip en soju te promoten, een gedestilleerde drank.
Lijk je niet op Suzy of Seolhyun? Dan voldoe je niet aan het schoonheidsideaal. En als de potjes en flesjes in je badkamer je niet genoeg kunnen veranderen, dan is een cosmetische ingreep de volgende stap.
Zuid-Koreaanse mannen streven eveneens naar een perfect uiterlijk. Zij besteden meer geld aan huidverzorging dan welke mannen in welk ander land dan ook.

Fire Friday

De meeste bedrijven in Zuid- Korea hebben minstens één keer per maand, soms elke week, een hwee-sik: dineren met collega’s. In de praktijk betekent dit vooral meerdere rondes alcohol in een drankhuis na het diner. Koreanen zijn van mening dat samen drinken de band versterkt. Na een paar glaasjes soju (20 tot 45 procent alcohol) of makgeolli (rijstwijn) gooit zelfs de braafste Koreaan eruit wat hem tijdens de middagvergadering dwarszat. Op maandagen, woensdagen en donderdagen zijn er tijdens de avonduren minder auto’s op de weg, omdat de meeste kantoorwerkers hun auto thuis laten zodat ze kunnen drinken.
In Seoul gaan jonge Koreanen op vrijdagen (Bul-gum, Fire Friday) en zaterdagen (Jul-to, Fun Saturday) naar bars en clubs, waar een enorme bierpul Adios Motherfucker (wodka, rum, tequila, gin, Blue Curaçao en 7-up) nog geen 8 euro kost. Openbare dronkenschap is een vast deel van het dagelijks leven. Ook nette Koreanen vallen weleens midden op straat in slaap nadat ze te veel hebben gedronken. Op zaterdagen wordt kater-soep gegeten, zodat je na Fire Friday aangesterkt kunt beginnen aan je Fun Saturday.
De gemiddelde Koreaan gooit per week 13,7 shotglaasjes likeur achterover, 7,4 glaasjes meer dan de gemiddelde
Rus. Vijf tot zes uur slaap per etmaal vinden Koreanen voldoende, hoewel ze die dus niet per se ’s nachts vol maken. Op een willekeurige doordeweekse dag zijn rond vijf uur ’s ochtends Koreanen nog bulgogi (rundvlees) aan het barbecueën in restaurants.

 

 

 

 

 

 

Stijlrevolutie

Seoul heeft de snelste internetverbinding ter wereld, waardoor iedereen voortdurend op de hoogte is van de laatste trends en releases. De reden voor een wachtrij van een halve kilometer voor de sneakerwinkel in Hongdae is de start van de verkoop van een nieuw type Nike. Onder invloed van Hongik University groeide Hongdae uit tot een artistieke buurt, waar eigenzinnige jongeren experimenteren met stijl. Spijkerbroeken binnenstebuiten gekeerd, een sjaaltje om het bovenbeen knopen, twee verschillende schoenen… Het is hun manier van rebelleren tegen de culturele barrières die hun zelfexpressie en creativiteit belemmeren. Korea is tegenwoordig een stuk minder conservatief, ook met betrekking tot geslachtsrollen.
Dat zie je terug op straat. Terwijl Koreaanse vrouwen zich vroeger supervrouwelijk kleedden, experimenteren ze nu met androgyne kleren en kapsels. Daarnaast zijn er make-uplijnen voor mannen op de markt. Een jongen met armen en benen vol tatoeages vist met zijn ene hand een roodkleurige lippenbalsem uit een peperdure Louis Vuittontas, terwijl zijn andere hand wordt vastgehouden door een meisje met kortgeknipt haar, een oversized T-shirt en ruige
motorlaarzen.
Terwijl Franse vrouwen worden geroemd om hun klassieke en nonchalante stijl, is de wijze waarop Koreanen experimenteren met diverse stijlen bewonderenswaardig. Iemands look (Koreanen gebruiken de term ‘concept’) kan van de een op de andere dag drastisch veranderen. Sweatshirts met grafische prints en tuinbroeken worden ingewisseld voor een volledig zwart ensemble. Bezoeken aan de kapper en de piercer – die in één keer drie ringetjes door een oor duwt – maken de transformatie compleet.

Kimchi-sap

Korea is familiegericht, en de relatie tussen kinderen en hun ouders en grootouders is gebaseerd op een delicate mix
van angst, liefde en respect. Respect is een lastig onderwerp. Het varieert per cultuur. Ben je oud in Korea, dan verdien je automatisch respect. Geef ajumma’s (oudere dames) en ajusshi’s (oudere heren) een beleefd knikje, verontschuldig jezelf als ze je een uitbrander geven (zelfs als je niets verkeerd hebt gedaan) en sta altijd voor ze op in de metro of bus (houd vol als ze weigeren).
Deuren voor elkaar openhouden doet niemand. Anderzijds vinden Koreanen het vanzelfsprekend dat je afblijft van andermans spullen. In de stampvolle bars van Hongdae en Gangnam laten jongeren hun smartphone achter op
tafel als ze naar de wc gaan, kraampjes die overdag streetfood verkopen, worden’s nachts slechts bedekt met een zeil en de eigenaar van een koffietentje laat zijn zaak onbeheerd achter om op zijn scooter een Iced American af te  leveren. Koreaanse huizen hebben geen sloten met sleutels, maar een elektronisch systeem met cijfercode. Die code is bekend bij familie, vrienden, buren en de pakketbezorger, zodat hij bestellingen in je huiskamer kan neerzetten als je niet thuis bent. Als westerling vergeet je soms hoe veilig Korea is, als je bijvoorbeeld schrikt van een grote rode plas op straat. Dat blijkt geen bloed, maar kimchi (gefermenteerde koolsap) te zijn.

 

 Skinship

Single zijn is een treurige zaak in Zuid-Korea. Koppels paraderen over straat in bij elkaar passende outfits of identieke T-shirts, broeken, sokken en sneakers (je vraagt je af hoe dat gaat met aankleden). Elke maand heeft minstens één speciale (ongelooflijk commerciële) dag voor koppels om te vieren dat ze verliefd zijn. In de lente en de nazomer zijn de grasvelden langs de Han-rivier bezaaid met picknickkleden en stelletjes die in koppelkleding foto’s maken (vrijwel altijd met behulp van een statief of selfiestick) voor op Facebook en Instagram. Kortom: een stel zijn is een zeer publieke aangelegenheid.
Koreanen noemen fysieke genegenheid skinship. Het is tevens een teken van vriendschap, ook tussen mannen. Elkaars hand vasthouden, arm in arm lopen en bij elkaar op schoot zitten, worden hier net zo platonisch gevonden als een handdruk. Er verzorgd en modieus uitzien en je respectvol gedragen, zijn manieren om een ander te imponeren, machogedrag zie je nauwelijks.
Homoseksualiteit wordt steeds meer erkend, maar nog niet hérkend vanwege bovenstaande redenen. Tijdens een straatoptreden van een dansgroep in Hongdae rent een van de jongens het publiek in om even op een uitdagende manier met een knappe mannelijke toerist te dansen. De Koreaanse toeschouwers, voornamelijk jonge meisjes, giechelen terwijl ze foto’s en filmpjes van de jongen maken die versierd met hartjes worden gedeeld via social media.

 

 

 

 

 

Show Me The Money

Koreanen houden van eten, drinken en feesten. Om deze ongezonde levensstijl te compenseren, gaan sommigen
naar de sportschool, waar elk fitnessapparaat een eigen tv-scherm heeft. De meeste staan afgesteld op Show Me
The Money (SMTM), een rapcompetitie waarvan het zesde seizoen wordt uitgezonden. Het programma heeft bijgedragen aan de populariteit van ondergrondse hiphop. Voor het vierde seizoen deden zevenduizend rappers auditie, dit jaar twaalfduizend.
Tot onvrede van ondergrondse artiesten als Keith Ape, bekend vanwege zijn virale hit It G Ma, wordt hiphop net zo commercieel als de gepolijste, plastic K-pop acts (zie Gangnam Style). Iedere jonge Koreaan wil meedoen. Terwijl straatartiesten eerder vooral indie-muziek maakten, zijn de straten rond universiteiten nu het podium voor rappers en hiphopdansgroepen.
Sommige van deze buskers zijn zo populair dat ze voor fanmeetings naar China en Japan afreizen en limited edition-sneakers en MacBooks als verjaardagscadeautjes van fans ontvangen. Deze jongeren zijn een stuk bereikbaarder dan ‘echte’ artiesten, maar gedragen zich wel als beroemdheden. Als ze niet optreden, lopen ze over straat met mondkapjes voor, die gewoonlijk worden gedragen bij verkoudheid, zodat anderen niet worden aangestoken.
Durf je het niet aan om op straat te rappen, dan is er gelukkig overal een noraebang (letterlijk zangkamer) te vinden waar je in een privékamertje kunt doen alsof je Keith Ape, Zico, Dok2 of Loco bent.

 

Dutch Coffee

Bij vrijwel elk koffietentje in Korea wordt Dutch Coffee verkocht. Geen enkele Nederlander weet wat het is. Het wordt gezet met ijswater in plaats van warm water met een Dutch Coffee maker, die uit de VOC-tijd schijnt te stammen. Nederlandse zeelui maakten destijds koffie met koud water voor wat verkoeling tijdens de hete Aziatische zomers. Toen de Nederlandse handelaren vertrokken uit Korea en Japan, bleef Dutch Coffee achter. Het werd geperfectioneerd, waardoor het nog altijd populair is.
Er zijn enkele andere dingen die je als Nederlander in Zuid-Korea een hé-wat-grappig- moment opleveren. Korea heeft twee eigen biermerken: Hite en Cass. Maar Koreanen leggen met plezier 7.000 won (5,50 euro) neer voor een geïmporteerd flesje Heineken of Grolsch. Koreanen zijn geobsedeerd door kaas, het gaat overal doorheen. Koekjes met Gouda-smaak en zoete cake met daartussen dikke plakken kaas (Cheesetella) zijn erg geliefd. Ze kieperen (letterlijk) het ook in traditionele gerechten (Cheese Tteokbokki).
In ’s werelds grootste ondergrondse winkelcentrum, gelegen in het hypermoderne district Gangnam, vind je bakkerij De Koning. Bij de ingang staat een bakfiets en je kunt er voor 2.000 won een seuteuloebwapeul (stroopwafel) kopen. Verder is Guus Hiddink, die Zuid-Korea tijdens het WK van 2002 naar de vierde plaats bracht, een soort god. In de stad Gwangju is een stadion naar hem vernoemd en in een lunchtentje in Hongdae hangt een schets van zijn gezicht tussen portretten van Michael Jackson, Nelson Mandela en Moeder Teresa.

 

Onbekend terrein

Ondanks meerdere bezettingen is de bevolking van Korea etnisch zeer homogeen: 99,8 procent is etnisch Koreaan. Van de ongeveer 992.000 buitenlanders die in Korea zijn, komen er slechts 75.000 uit Europa. Zuid-Koreanen kunnen zonder vliegtuig geen kant op, want Noord-Korea blokkeert de doorgang naar de rest van de wereld. Redelijk veel jonge Koreanen bezoeken andere Aziatische landen, maar Europa is een heel exclusieve reisbestemming.
Koreanen zijn nog altijd niet bekend met Europa en zijn inwoners. Dat zie je aan merkwaardige Franse (en Nederlandse!) teksten op T-shirts en bakkerijen die een overdreven Europees uiterlijk hebben (nepbalkons, Eiffeltorens op elk tafeltje), maar waar de macarons en pretzels nogal droog smaken. Verder komt alle zuivel zogenaamd uit Denemarken en lijken Italiaanse pizza’s soms meer op pannekoeken (geserveerd met geraspte kokos en slagroom).
De wijk Itaewon in Seoul is de Koreaanse weergave van ‘het buitenland’. Er wonen veel immigranten en docenten Engels en je kunt er terecht voor Belgisch bier en Mexicaanse taco’s (overladen met kimchi). Hoewel Koreanen Engels leren op school, durven ze het vanwege gebrek aan praktijkoefening vaak niet te spreken. Een handjevol jongeren begint stoutmoedig een guesthouse als ze na hun afstuderen niet direct een baan vinden. Hun spreekvaardigheid gaat in explosief tempo vooruit. Het ene moment leggen ze uit dat je ‘the five minute’ moet wachten totdat de douche warm wordt, het volgende vragen ze in foutloos Engels of je mee wilt naar IKEA omdat het ‘midsommar-sale’ is.

 

 










1 Reactie

op 23/12/2017

Van 1978 tot 1991 deed ik de PR voor Hyundai in Nederland. Vanaf het begin van Hyundai in Europa dus. Drie keer in Korea geweest met nauwe persoonlijke contacten van hoog tot laag. Heb dus de opkomst helemaal meegemaakt en daarover persinformatie geproduceerd en verspreid, o.a. tijdens persreizen. Voor mij een belangrijke periode in mijn leven die ik iedereen toewens.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

14 + zestien =

Tags: , ,



Vorige artikel

Winnaars Nature Photographer of the Year 2017

Volgende artikel

Fotowedstrijd Comedy Wildlife winnaars 2017





Misschien vind je deze ook leuk


Volgende artikel

Winnaars Nature Photographer of the Year 2017

De ‘Nature Photographer of the Year’ wedstrijd die National Geographic jaarlijks organiseert is de Academy Awards voor...

13/12/2017