‘Anoniem ergens naartoe, kan niet’

Archief / Ontdek / Wereldburgers / 06/09/2017

Door: Juist
 

Ze is de hoogste VN-baas in Libanon. De ene dag zit Sigrid Kaag (55) met de Libanese president aan tafel, de andere dag deelt ze kleren uit aan Syrische vluchtelingenkinderen. ‘Het is vermoeiend, maar je leert veel.’

Moet die hoofddoek om? Sigrid Kaag overlegt met haar medewerkers voor de lunch met de zoon van een belangrijke sjiitische geestelijke. De zwarte sjaal die ze losjes over haar blonde kapsel drapeert, zit standaard in haar tas. Kaag is de hoogste VN-baas in Libanon en dan wordt op dit soort dingen gelet. Sinds januari 2015 is zij Special Coordinator for Lebanon van de Verenigde Naties (VN). Dat houdt in dat ze secretaris-generaal António Guterres politiek vertegenwoordigt in Libanon, maar ook dat ze de 25 VN-organisaties met duizenden medewerkers in het kleine land op één lijn moet houden. ‘Een kwestie van leidinggeven.’

Ze is net terug uit Washington; later in de week vliegt ze voor een bliksembezoek naar Nederland. Dat het weekeinde er vaak bij inschiet, vindt Kaag onderdeel van de baan. ‘Schuif het gesprek met die politicus maar naar volgende week,’ zegt ze in het voorbijgaan tegen een medewerkster. ‘En bel even over de bloemen, deze leverancier is beter.’ In de residentie pakt ze snel wat spullen voor haar dochter bij elkaar. Twee van haar vier kinderen wonen nog thuis. Het gezin is om veiligheidsredenen verhuisd van het centrum van Beirut naar een driekamerappartement in het kantoor, iets buiten de stad.

Het is er rustiger dan in de altijd verstopte binnenstad. ‘Ik moet wel meer plannen wat ik meeneem, ik kan niet meer tussendoor naar huis.’ Het konvooi wurmt zich langs een tankwagen, ontwijkt net een voetganger en staat een paar meter verderop alsnog vast in een kluwen auto’s. Bij de Syrische ambassade staan lange rijen. Libanon telt ruim één miljoen Syrische vluchtelingen. Het is slechts een van de vele dossiers die Kaag op haar bord heeft. ‘Sommigen denken dat we hier zijn voor de Syriërs, of dat we ons alleen met de wapens van Hezbollah bezighouden,’ zegt Kaag. ‘Maar de VN zitten al zeventig jaar in Libanon.’

Kaag loopt al jaren rond in het Midden-Oosten en dat is te zien. Ze voert een gemoedelijk gesprekje in het Arabisch met een geestelijke, hurkt naast een stel kinderen en grapt met een bibliotheekmedewerker. ‘Het gaat niet alleen om de taal,’ zegt Kaag. ‘Ze zien dat je een kennis van de cultuur hebt. Je bent niet de zoveelste diplomaat.’ Beirut vindt ze weer heel anders dan Amman of Damascus. ‘Libanezen zijn ontzettend internationaal ingesteld,’ zegt ze. ‘Soms zou je willen dat ze zich iets meer richten op hun eigen land. Ze hebben een pijnlijke geschiedenis, met een burgeroorlog, van 1975 tot 1990, en in 2006 het conflict met Israël. Nu is het een van de laatste landjes die zich staande weten te houden, maar de dreiging blijft.’

DOEN ‘De bergen in om te wandelen of te skiën. Libanon heeft zo veel prachtige plekken.’

ZIEN ‘Ga in de zomer naar een van de festivals of in de winter naar een muziek- of theatervoorstelling in Beirut.’

ETEN ‘De Libanezen zijn, met de Syriërs, nummer één in de Arabische keuken. In restaurant L’Avenue wisselen ze Libanese en Franse gerechten af met eigen aanpassingen.’

Dit artikel komt uit Juist 38 










0 Reacties


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

8 − zeven =

Tags: ,



Vorige artikel

Finalisten van de EyeEm Awards

Volgende artikel

‘Transparantie geeft mensen weer vertrouwen’





Misschien vind je deze ook leuk


Volgende artikel

Finalisten van de EyeEm Awards

Voor opkomende fotografen is er EyeEm, een marktplaats en podium voor de mooiste fotokunst. Een keer per jaar reikt de organisatie...

06/09/2017